De illegale Pipokar op de Kwade Hoek.
Natuurmonumenten zit in haar maag met de illegale Pipokar op de Kwade Hoek die ze geplaatst heeft in het kwetsbare landschap van Natura 2000 gebied Duinen van Goeree en Kwade Hoek.
Nu komt hun mediastrategie om de hoek kijken.
Bepalend voor Natuurmonumenten is in alles de aansturing van de afdeling communicatie en marketing, de beeldvorming. De toon, het merk, het doel, hun reacties.
Er mag niet worden gesproken over dat je een prent krijgt als je je hond los laat lopen maar het moet gaan over positief belonen. De baas die de hond wel aangelijnd heeft krijgt een complimentje en de hond krijgt van de boswachter een brokje dat hij voor dat doel bij zich heeft. De instructies uit het hoofd- partijbureau zijn strikt en bepalend.
Daarom is deze actie met die kar zo ondoordacht. Zeker het partijhandboek over communicatiestrategie niet gelezen, de partijlijn vergeten.
Welkom in het huis van het kwetsbaar landschap.
Reactie Natuurmonumenten
Hoe reageert Natuurmonumenten nu op dit soort akkefietjes en wat is hun mediastrategie? Gaan ze doorpakken met hun macht als gebiedsbeheerder in te zetten en blijft de gemeente dekking geven met de vergunning verlening?
Natuurmonumenten framet de pipowagen als een sympathieke service om het publiek te informeren over de ‘kraamkamer van de natuur’.
Critici bestempelen het dus in de media echter als een ordinaire marketing- en ledenwervingskraam en vernietiging van kwetsbaar landschap. Zij stellen, terecht, dat zo’n infopunt thuishoort op de parkeerplaats Kwade Hoek.
Geheel volgens hun pr-strategie probeert Natuurmonumenten het incident te sussen door te focussen op de positieve bedoelingen (educatie over de natuur) en het gebruik van zachte termen (“Duinwagen” in plaats van keet of Pipokar).
Op de werkelijk van belang zijnde argumenten gaan ze niet in en omzeilen dat ook doelbewust, de partijlijn dus. Geen discussie, punt.
Desondanks toont dit dossier aan dat de marketingdrang van de vereniging (zichtbaar zijn voor het publiek en leden werven) hier intern zwaarder heeft gewogen dan de strikte ecologische rust en bescherming van het landschap die zij extern altijd predikt.
De oplossing
Omdat ze hier zelf natuurlijk niet meer uitkomen en blijkbaar mijn telefoonnummer kwijt zijn heb ik heden maar een gesprek voorgesteld met de gebiedsmanager en het beheerteam om de verhoudingen te bespreken en te herstellen.
Daarbij wil ik ook voorkomen dat het afval dossier ook zo benaderd blijft worden door Natuurmonumenten want vergeleken met dat afvaldossier is die Pipokar een parel in het landschap.
Verder is het wel verstandig om allebei de zaken weg te halen want het ligt op hun officiële Natuurmonumenten wandelroute en veel inzicht dat dit de beeldvorming en communicatie en marketing strategie ondermijnd is hier niet voor nodig. Bij nummer 6 op de route is dat wel duidelijk.
